امروز ساعتی

    در کنار "کودکی"

          با بازی کودکانه ای

                 برگشتم به کودکی

امروز ساعتی

          رها شدم

               از دردهای سییییییییییی سالگی

چه تلخ است وقتی "زیبایی" را در منظرگاه چشم نظاره کنی و ببینی ، اما فقط و فقط نظاره باشد ؛ نه قدرتی برای اکتساب آن و نه حتی عرضه ای برای درست نگریستن ...

چه تلخ است زندگی هنگامیکه روح به ابتذال ندیدن و نفهمیدن دچار گردد...

چه بد دردیست درد ادراک... ادراک حکایت های مضحک سلام ها و علیک ها و خداحافظی ها...

چه بد دردیست درد نگاه هایی که آلوده به نگاه هایی نهفته اند و لبخندهایی که در پس شان هزار "گرم" و "سرد" پنهان اند... نگاه ها و لبخند هایی تو در تو و پشت در پشت...

عجب سخت می گذرد زندگی ، زمانی که جان و روانت اسیر دردی بزرگ گردد که نه گریزی از آن است و نه گزیری...

آه! کجاست آن آرامش زیبای صمیمی که نگاه ، به انتظارش خیره می شود به دروازه ی بلند و پرهیبتی که چفت و بسته مانده است...

چه زیباست وقتی که بفهمی و بدانی چیزی هست برای دوست داشتن ؛ چیزی هست برای پرستش؛ چیزی هست برای اشک ریختن و چیزی هست برای زندگی ...

چه زیباست هستی شگرف اخلاص و اعتقاد وقتی که بخواهی برایشان جان بکنی...

چه شیرین است حسی که تو را به شکفتن و پریدن وا می دارد ؛رایحه ای که از دور پریشان و مستت می کند ؛ترنمی که می رقصاندت و جلوه و منظری که سرگشته و حیرانت می سازد ...

زندگی پر است از این رقصیدنها و حیرانیها و ترنم ها...

و چه لحظه شگرفی است وقتی که زیبایی و زلالی ، از ابرهای باردار سپید می باردو زمین را رنگ در رنگ، نقش می نهند...

آری ! زندگی تلاًلو نگاه هاست...

و چه خوش است حکایت نگاه وقتی که هیچ نیست جز نگاه...