با همه اینکه٬ علاقه ی چندانی به مسائل اقتصادی و مالی ندارم اما در این برهه از زمان نمی توان نگاهی به این گونه مسائل نداشت ٬ مسائل و مشکلاتی که در طول دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد پدید آمده است. این روزها مباحث معیشتی٬رفاهی و اقتصادی رابطه ی تنگاتنگی با همه ی علایق ما پیدا کرده است و هر عمل و فعلی را که بخواهیم از میان علایق خویش برگزینیم و انجام دهیم به نوعی با مشکلات عدیده ی اقتصادی این روزها و ماه های جاری جامعه ی ما ارتباط می یابد.

وضعیت فلج و بغرنج اقتصاد امروز ایران که به اعتقاد نگارنده این سطور -همه- به ناکارامدی سیاست های دولت احمدی نژاد مرتبط است کاری کرده که ذهن و فکر ما از علایق و کارکردهای ذهنی و اساسی خویش منفک شود و صرفا به درگیری با تامین حداقل مایحتاج و نیازهای معیشتی و رفاهی مصروف گردد.این روزها شرایط بازار و حقوق اندک کارکنان دولت که ما هم عضوی از این مجموعه کم درآمدیم در دوره ای به واقع افتضاح و نامناسب واقع شده است بطوری که کارکنان و کارمندان دولت بی بهره از یک زندگی ابتدایی و رفاهی نسبی اند.

چند روز پیش که فیش حقوقی خردادماه به دستم رسید مشاهده کردم که در حدود بیست هزار تومان نسبت به حقوق دریافتی سال گذشته ام کمتر شده است٬ وقتی پرسیدم گفتند مالیات بر حقوق پرسنل به ده درصد افزایش یافته است. قبل از این هم دولت آیتم مناطق محروم و مرخصی آن را در سال گذشته حذف کرده بود. به نظر می رسد دولت برای مهار تورم لجام گسیخته فعلی راهی دیگر نیافته است جز افزایش مالیات بر حقوق کارکنان خود و حذف برخی از آیتم های موجود در فیش حقوقی انان.

با این شکل و شمایلی که دولت کریمه ی احمدی نژاد در حال پیشروی است امکان این هست که در صورت ابقاء و انتخاب مجدد ایشان برای یک دوره ی چهار ساله دیگر ریاست جمهوری٬ کسورات فیش حقوقی کارکنان دولت برابر با حقوق و مزایای دریافتی شان گردد یعنی اینکه کارکنان دولت دیگر به شکل رایگان و بدون هیچ دستمزدی به کار اشتغال خواهند داشت. یا دور از انتظار نخواهد بود که دولت«حداقلی» که خیلی از سیاسیون و نظریه پردازان به آن می اندیشند به وقوع بپیوندد زیرا که اولا گروهی از کارکنان دولت از فرط گرسنگی خواهند مرد ثانیا گروهی نیز به خاطر عدم تامین مخارج زندگی به واسطه نداشتن حقوق و مزایای مکفی٬ خود به خود از بدنه دولت خارج خواهند شد.

نگارنده در پایان این یادداشت کوتاه پیشنهاد می دهد دولت احمدی نژاد به جای تعطیل کردن فقط چند روز در سال ٬ کل ۳۶۵ روز سال را تعطیل٬ و«در»ِ دولت را تخته نمایند تا دیگر مجبور نباشند همان اندک حقوق و مزایای موجود را به کارکنانش بپردازند و ایشان نیز با فراغ بال بنشینند و در طی ۳۶۵ روز تعطیل سال تز انرژی هسته ای بدهند تا شاید دلشان کمی خنک و تگری شود.