من و دوستانم در مجله فراسو سعی می کنیم هر شماره گوشه هایی خفته و مکتوم یا بر گل مانده و به حاشیه رفته از تاریخ و فرهنگ و اندیشه ممسنی و در صورت لزوم مناطق همجوار و همزبان وحتی فراتر از آن را به زیور طبع بیاراییم و در محضر خوانندگان گرامی بگذاریم. و در عین حال با انجام گفتگو و دیدار با نخبگان ٬ فرهیختگان و صاحب منصبان به نقد و تحلیل آنچه بر ما رفته است و می رود همت گماریم.

در هر شماره بخش های ویژه ای را برای موضوعات ویژه ای که لایق بحث و بررسی اند باز گشوده ایم و دوست داریم و خواهان آنیم که خوانندگان و علاقه مندان به مسائل فکری فرهنگی در این مسیر با ارائه مقاله و پیشنهاد و نوشتن انتقاد ما را در بهتر شدن رویکردها و تحلیل هایمان یاری نمایند.

من و دوستانم در شماره پیشین فراسو پرونده ویژه ای انتشار دادیم درباره بنیانگذار تعلیمات عشایر در ایران محمد بهمن بیگی که بازتاب گسترده و متنوعی دربر داشت. و در شماره آتی پرونده های نه چندان بلند دیگری داریم درباره ابطحی ها و کارنامه عطا طاهری بویراحمدی. 

تلاش داریم در شماره های بعدتر سوژه ها و تیترهایی چون سرهنگ تژده٬ موقوفه٬ روشنفکری و چپگرایی در ممسنی و... را به طور مفصل بازگشایی٬ تحقیق و منتشر نماییم.

حال شما چه سوژه ها و موضوعات دیگری را مدنظر دارید که قابل بسط و بررسی و تالیف اند؟ پرداخت به موضوعاتی که مدنظر ماست را تا چه اندازه مهم٬ ضروری و تاثیربخش می پندارید؟ 

اگر شما خوانندگان عزیز موضوعات دیگری را قابل ارائه و انتشار می دانید دریغ نکنید ٬ بنویسید و پیشنهاد دهید. خوشحال می شویم اگر بتوانیم از فکر٬ نظر و مقالات مستدل و هوشمندانه شما بهره ببریم و منتشر سازیم... 

نوشتن دل انگیز است و دل انگیزتر نوشتن آن چه که به نوشته درنیامده.

ثبت آن چه از تاریخ و رویدادهای آن می فهمیم و استنباط می کنیم به واقع شیرین و مهمتر از آن ثمربخش است. به دور و بر خود که می نگریم ده ها و صدها سوژه و نکته و قصه و خاطره هست برای به تصویر کشیدن و به طبع رسانیدن. و حیف است که به دنبال مجالی نباشیم برای به ضبط رسانیدنشان.ذره ای نگاه و اندکی درنگ کفایت می کند. شاید به ظاهر خطوط و برگ هایی چند و نهایت مطبوعه و کتابی قطور باشد اما به غایت گوهری است گرانبها برای فردائیان. و این ارث ماندگاری است که در طول تاریخ چه غبطه ها و خون جگرها برای آن نخورده ایم که مثلا فلان تاریخ را سوزانده اند یا هر آن چه خود خواسته اند پخته اند و به خورد ما داده اند.

اما اینک ماییم و نسل های بعد که به انتظار روایات و تحلیل و تفسیرهای ما نشسته اند و چه نیک باید بگذاریم و بگذریم...