چه راهکاری مانده است؟ چه شیوه ای برای دستیابی به حقوق از دست رفته ملت بزرگ ایران مانده است؟ آیا می توان به آینده این وضعیت امنیتی خوشبین بود؟ آیا می توان به طلوعی درخشان در این وادی غروب غم انگیز دلخوش بود؟

اعتماد به حاکمیت و همراهی با آن به شدت در میان طیف های مختلف مردم از بین رفته است. مولفه های دموکراسی نظیر انتخابات و قوانین مربوطه به شکلی اساسی صدمه دیده و دچار سکته گردیده است. همه راهها بر تحول خواهان و تغییرطلبان مسدود شده است. نه تریبونی برای آنها باقیمانده و نه شمیم امیدی برای دستیابی به این تریبون. فعالان سیاسی و روزنامه نگاران کاربلد در بند و زندانند. فضای تهدید و ارعاب و سانسور فضای مسلط بر احزاب و مطبوعات است.

اعتراض کردن به این روند همان و منافق و انگلیسی و صهیونیست خوانده شدن همان. دفاع نمودن از حقوق تضییع شده همان و اراذل و اغتشاش گر خوانده شدن همان.

روزها و آینده سختی در پیش است. شاید در میان مردم امنیت فیزیکی و جانی برقرار باشد ولی به درستی که از امنیت ذهنی و روانی خبری نیست. بحث بر سر مساله کوچکی نیست بحث بر سر مشروعیت حاکمیت است. حاکمیت در صورتی که بخواهد به این روند بی توجهی به افکار عمومی ادامه دهد به سختی خواهد توانست رابطه خود با مردم را ترمیم نماید و جو اعتمادسازی به وجود آورد. دوام و پایداری حکومت ها به مشروعیت آنها بستگی دارد. دستگیری ٬ ضرب و شتم و کشتن مردم و ارعاب و تهدید و سانسور عقاید و نظرات تغییرخواهان شاید در کوتاه مدت مشکلی از مشکلات حاکمیت را حل نماید ولی یقینا در دراز مدت به نفع آنها نخواهد بود همانگونه که در تاریخ آمده و ثبت شده : خون بر شمشیر پیروز است.

سرکوب٬ بازداشت و کشتار راه حل هزاره سوم نیست. راه برونرفت از مناقشات فعلی تنها و تنها توجه به افکار عمومی است. حاکمان برای بقای خود فقط و فقط باید به تغییر مواضع جناحی و خودخواهانه خود روی آورند و به آرای مردم اهتمام و توجه ویژه ای بنمایند وگرنه دوام و قوامی نخواهند داشت. مردم ایران خاص تر از آنند که بتوان آنها را با کشورهای دیگری مقایسه نمود و برایشان نسخه های استبدادی چید.