سیداکبر حسینی دنیا را وداع گفت و رفت. برای همیشه.

رفتنش همه را در بهت و حیرت فرو برد. کسی منتظر رفتنش نبود. همه به انتظار روزهای پرکارتر او بودند. حتی به نظر می رسید که خود را برای کارهای بزرگتری چون نمایندگی مجلس آماده می ساخت. و البته به واقع لیاقت نمایندگی و بالاتر از آن را هم داشت.

او عنصری موثر و کم نظیر بود. شاید اگر گفته شود سهم عمده در شهرستان شدن رستم از آن ایشان بود حرف گزافی نباشد. این را همه می گویند. همه آنها که او را می شناختند و پیگیر این ماجرا بودند.

سیداکبر حسینی خستگی ناپذیر بود. همواره در جنب و جوش  و تلاش برای آینده ای که روشن می خواست. برای خود و اجتماع و مردمش. او انسانی مردمی بود و با مردم دیارش زیاد می جوشید.

دو دوره عضو شورای اسلامی شهر مصیری فارس بود و در دوره دوم به شورای عالی استان فارس رسید و رئیس آن شد.

سخنران بود و متین و آرام و شمرده سخن می گفت. معلمی مهربان بود و معلومات سیاسی اجتماعی و دینی بالایی داشت. دانش آموزانش را که من می شناسم همه از او به عنوان یک اسوه ستودنی به نیکی یاد می کنند.

او رفت و شهرستان ممسنی و رستم٬ از حضور او به عنوان یکی از خدمتگزاران و نخبگان پرتلاشش بی نصیب ماند. روحش شاد و یادش گرامی باد.